Station to Station is het tiende studioalbum van David Bowie, uitgegeven in 1976. Het album markeert een belangrijke overgang in Bowies carrière, waarin hij zich verder ontwikkelt van de blue-eyed soul van zijn voorgaande werk naar een meer experimentele en Europese sound. Het album is gemaakt tijdens een periode van persoonlijke crisis, waarin Bowie worstelde met een ernstige cocaïneverslaving, een afnemende relatie en een diepe ontevredenheid over het Amerikaanse muziekindustriële circuit. Deze innerlijke strijd en zijn toenemende interesse in het Europese avant-garde muzieklandschap komen duidelijk tot uiting in de muzikale en thematische keuzes op het album. Het genre van Station to Station is een complexe mix van art rock, funk rock, R&B, space rock en avant-pop. De muziek klinkt zowel bezeten als futuristisch, met een onheilspellende energie die wordt versterkt door Bowies nieuwe persona, de Thin White Duke. Het album staat bekend om zijn onheilspellende sfeer, de onnatuurlijke klank van de instrumentatie en de thematische focus op spirituele zoektocht en emotionele afstandelijkheid. Station to Station is een pleidooi voor verandering en een duidelijke afwijzing van de traditionele rockmuziek, waarin Bowie zich positioneert als een kunstenaar die zich losmaakt van de conventies en zich richt op een meer geavanceerde en experimentele vorm van muziek.