Mike Oldfield łączy rock progresywny z folkiem, ambientem, elektroniką, klasyką i world music. Już mając 10 lat i opanowane podstawy gry na gitarze, zaczął komponować utwory instrumentalne.
Pierwsze kompozycje Mike rejestrował na pożyczonym magnetofonie. Poważny wpływ miała na niego wizyta w londyńskich Abbey Road Studios, gdzie w jednym z pomieszczeń odkrył masę różnych instrumentów. Próbował grać na wielu z nich i postanowił, że w swoich kompozycjach będzie używał bardzo różnych dźwięków.
Najwcześniejszy materiał demo nie spotkał się ze zrozumieniem wytwórni płytowych. Muzyka owszem podobała się , lecz nikt nie wiedział, jak należy ją promować. Prawie nikt, bo w końcu na nagrania Oldfielda trafił Richard Branson z Virgin Records, który poszukiwał nowych i twórczych artystów. Mike odwzajemnił się Bransonowi nagrywając debiutancki album "Tubular Bells", który dziś jest już pozycją klasyczną w historii światowej muzyki. Dwuczęściowa kompozycja, trwająca łącznie około 40 minut, odniosła wielki sukces i pozwoliła uczynić z Virgin Records fonograficznego giganta.
Ma na swoim koncie wiele nagród i wyróżnień. Jedno jest szczególne – jedna z asteroid została nazwana jego nazwiskiem. To zasługa badacza kosmosu, Garetha Williamsa, który okazał się być wielkim fanem Mike'a.
Oldfield skomponował też kilka ścieżek dźwiękowych, m.in. do filmu Lawrence'a Moore'a, zatytułowanego "Reflection", czy "The Killing Fields" w reżyserii Rolanda Joffe, twórcy "Misji".
Oldfield czasami śpiewał na swoich płytach, ale zdarzało się to rzadko. Najczęściej zapraszał do śpiewania gości. Poza wspomnianą Maggie Reily wspomagali go m.in.: Barry Palmer, Max Bacon, Jon Anderson, Bonnie Tyler, Roger Chapman. Na płytach z lat 1985 - 1991 śpiewała jego ówczesna towarzyszka życia Anita Hegerland.

"The Killing Fields" ukazał się w roku 1984, jest ścieżką dźwiękową do filmu "Pola śmierci" Rolanda Joffe. Muzyka na płycie jest tak naprawdę niewielką częścią napisanej przez Oldfielda ścieżki. Soundtrack był nominowany do nagrody BAFTA oraz Złotego Globu w kategorii ścieżka dźwiękowa do filmu w 1984 roku.
Miniatura Étude to aranżacja utworu Francisco Tarrega pod tytułem „Recuerdos de la Alhambra”.

Spis utworów:

A1 Pran's Theme 0:44
A2 Requiem For A City 2:11
A3 Evacuation 5:14
A4 Pran's Theme 2 1:41
A5 Capture 2:24
A6 Execution 4:47
A7 Bad News 1:14
A8 Pran's Departure 2:07
B1 Worksite 1:17
B2 The Year Zero 0:28
B3 Blood Sucking 1:18
B4 The Year Zero 2 0:38
B5 Pran's Escape / The Killing Fields 3:17
B6 The Trek 2:02
B7 The Boy's Burial / Pran Sees The Red Cross 2:44
B8 Good News 1:46
B9 Étude 4:37